اپل و اینتل

اپل و اینتل ، داستان دو غول فناوری برای ارائه پردازنده‌های بهتر

اپل و اینتل نام‌هایی هستند که در ظرف پانزده سال گذشته نام آنها را بسیار شنیده‌ایم. برند اپل نام استیو جابز را با خود به یدک می‌کشد و اینتل هم نامی است که بدون آن دنیای پردازنده‌ها هیچگاه به قدرت کنونی نمی‌رسید. ترکیب این دو با همدیگر قدرت مضاعفی را در اکثر عرصه‌ها از گوشی گرفته تا رایانه‌های و لب تاپ‌ها ایجاد کرده‌اند. با این حال همیشه در جاده فناوری تغییراتی رخ می‌دهد که سبب تغییر داستان می‌شود، از سال 2005 به این سو شرکت اپل در توسعه فناوری‌های خود به مسیری دست پیدا کرد که احتمالا از دوست قدیمی خود یعنی اینتل جدا می‌شود، این داستان اپل و اینتل و شاید جدایی آن دو است.

معماری ARM فناوری بود که تغییراتی را در استفاده از پردازنده‌های سنتی X86 اینتل از سوی اپل ایجاد کرد. این فناوری سبب شد که محصولات اینتل به توان پردازشی بالاتری دست پیدا کنند و این توان رفته رفته در ظرف پانزده سال گذشته تغییر پیدا کرد تا در سال 2020 خبرهایی از جدایی اپل و اینتل به گوش رسید.

اپل و اینتل

سابقه پانزده ساله همکاری اپل و اینتل

در سال 2005 شرکت بزرگ IBM تصمیم گرفت که مسیر توسعه متفاوتی با گذشته را در پیش بگیرد و به سراغ استفاده از پردازنده‌های اینتل به جای پردازنده‌های Power PC برود. این اقدام سبب شد که پیشرفت‌های زیادی در دنیای رایانه‌های شخصی اتفاق بیفتد. شرکت اپل نیز در آغاز از همین رفتا پیروی کرد.

اپل در ابتدا به عظمت کنونی نبود و به همین خاطر به دنبال ایجاد پردازنده‌ها اختصاصی خود نرفت و به استفاده از پردازنده‌های اینتل بسنده کرد. بع از گذشت سال‌ها کم‌کم این تصمیم دستخوش تصمیمات دیگری شد.

در سال 2007 شرکت اپل تصمیم گرفت که از پردازنده‌هایی با معماری ARM استفاده کند. این تصمیم منجر به توسعه چیپست‌های اختصاصی شرکت اپل شد و در نهایت در سال 2010 اولین چیپست‌های اختصاصی این شرکت به نام A4 بر روی محصولات شرکت اپل به کار گرفته شد. سری A به طور مرتب بازنگری شد و پیشرفت‌های بیشتری در آن رخ داد و زمینه باری جدای شرکت‌های اپل و اینتل بیشتر از گذشته مهیا شد.

در ظرف مدت 5 سال، تلاش‌های تحقیقاتی شرکت اپل منجر به ایجاد نسل‌های بهتر و بهینه‌تر پردازنده‌هایی با معماری ARM شد. و با توجه به اینکه اکنون شرکت اپل از توان مالی بسیار بهتر از گذشته برخوردار است، تلاش برای ایجاد پردازنده‌های اختصاصی بیشتر مورد توجه قرار گرفت. اکنون به خاطر تلاش‌های مضاعفی که در این شرکت انجام شده است، پردازنده‌های نسل A این شرکت توانسته‌اند به رقیبی برای پردازنده‌های Core i شرکت اینتل تبدیل شوند و قاعده بازی را به هم بزنند.

این تغییر جهت و توسعه فناوری هم مشکلات و چالش‌های خاص خود را داشت.

اینتل در سال‌های گذشته سلطان یکه‌تاز دنیای پردازنده‌ها بود، کمتر شرکتی به خود این اجازه را می‌دهدکه به قلمرو این شرکت پا بگذارد.

اینتل در ظرف چندین سال تلاش، توانسته است، توان مصرفی را کاهش دهد، گرما را کم کند، سرعت را افزایش دهد و از تعداد ترانزیستور، هسته بیشتری استفاده کند، و در نتهایت به پرچمدار بازار پردازنده تبدیل شود. کم هستند رایانه‌هایی که از پردازنده‌های اینتل در آن استفاده نشده باشد، اما داستان اپل و اینتل روایتی متفاوتی را شروع می‌کرد.

اما هر پادشاهی زمان افول هم دارد. اکنون با توجه به رشد پرشتاب فناوری، و توانایی ایجاد ترانزیستورهای به‌اندازه 5 میکرون، شرکت اینتل هنوز به ارائه پردازنده‌های با ترانزیستورهای 10 میکرونی ادامه می‌دهد. این شاید موضوع مهمی نباشد، اما در دنیای پردازنده‌ها یک میکرون هم مهم هست، حتی یک میکرون!!!

اپل و اینتل

جنگ فناوری بین اپل و اینتل خارج از دنیای پردازنده

اینتل یکی از بزرگترین تولید کننده‌های مودم است. اپل بعد از ایجاد اختلاف‌هایی با شرکت کوالکام، از مودم‌های اینتل برای آیفون و آیپدهای خود استفاده کرد.

با این حال کوالکام با دعوایی حقوقی به میان آمد و سعی کرد که حداقل نیمی از سفارش‌ها را به خود اختصاص دهد، در سال 2016 و 2017 اپل با دو شرکت کوالکام و اینتل برای تامین مدارهای مودم خود همکاری می‌کرد، با این حال کار شکنی، الکام میدان را برای توسعه همکاری بیشتر اینتل فراهم کرد. اما ضعف‌هایی در فناوری وجود داشت. نسل G5 در حال پا گذاشتن بود و مودم هر دو شرکت بسیار ضعیف بود.

با این حال محصولات اپل به مودم‌های G5 نیاز داشت و به همین خاطر مجبور شد قرار دادی را با شرکت کوالکام منعقد کند که بتواند مودم‌های خود را تامین کند، این تصمیم اینتل را از بازار مودم خارج کرد و در نتیجه ضررهای چند میلیاری بسیار زیادی برای اپل در تحقیق و توسعه محصولات بعدی به وجود آمد.

در میدان مودم‌ها، این شرکت اینتل بود که بازی را به رقیب خود یعنی کوالکام باخت.

تلاش برای ایجاد مودم‌هایی قوی‌تر، اپل را به آن واداشت که کم‌کم ایده ساخت پردازنده‌های ARM را توسعه دهد. این علاقه و تلاش شرکت برای ایجاد محصولات مستقل‌تر سبب شد که اپل زمینه‌های بیشتری را برای ظهور پردازده‌های ARM به وجود بیاورد.

در این سال‌ها، انتخاب دیگری هم در برابر اپل بود، شرکت AMD نیز می‌توانست به عنوان یک تامین کننده با شرکت اپل همکاری کند، اما همکاری اپل و اینتل نکته‌ای بود که قابل معاوضه با همکاری با شرکت AMD نبود. ضمن آنکه این برند در سال‌های 2005 هنوز آن قدرها برند قوی نبود.

ساز جدایی اپل و اینتل

جدایی دو غول به ابعاد اپل واینتل چیزی نبود که یک شبه رخ دهد، داستان این جدایی در تلاش‌های توسعه اپل و ناتوانی در توسعه پردازند‌های اینتل قرار دارد. پردازنده‌های سری A اپل می‌تواند بسیاری از خواسته‌های شرکت اپل را رفع کند؛ پردازش‌های گرافیکی قوی و مجزا، امکان کنترل اختصاصی، امکان ایجاد فضای ذخیره سازی بیشتر، امکانات بیشتر برای مدیریت تایید هویت، امنیت بوت، رمزنگاری، و کدک‌های قوی تصویر و فیلم و صدا از جمله خواسته‌هایی بود که اپل در پردازنده‌های خود به دنبال آن‌ها می‌گشت.

پردازنده‌های x86 اینتل این ویژگی‌ها را داشتند، شاید حتی بیشتر از پردازنده تازه کار اپل، اما تصمیم اپل کاهش نیاز به تامین کنندگان خارج از سیستم خود است. اینجاست که کم‌کم نام خانواده‌های دیگر یعنی T نیز به گوش رسید و در سری محصولات جدید از سری T2 نیز از آن استفاده شد. این پردازنده تمام ویژگی خانواده A را در اختیار داشت.ی  به گوش رسید و در سری محصولات جدید از شتر از پردازنده تازه کار اپل، اما تصمیم اپل کاهش نیاز به تامین کنندگان خارج از سیستم خ

اصرار بر توسعه سخت‌افزارهای مستقل در اپل بسیار زیاد است. برای مثال در بسیاری از نوت بوک‌های جدیدی که اپل در حال ساخت است، از لایه نرم‌افزاری به نام API METAL استفاده شده است که سبب همه‌گیر شدن بهره‌گیری از کارت‌های گرافیکی بدون بستر سخت‌افزاری‌شان میشود. این یعنی آنکه یک کارت گرافیکی بدون توجه به عامل نرم‌افزاری سیستم می‌تواند هر پردازش گرافیکی را انجام دهد.

اپل و اینتل

اپ استور، مهره وزیر اپل در تغییر بازار

 اپ استور مهره مهمی برای اپل است، توسعه نرم‌افزارهای گرافیکی مختلف برای انواع محصولات اپل سبب می‌شود که موضوع لایه نرم‌افزار گرافیکی نقش بسیار مهم‌تری را در آینده بازی کند. در واقع با این لایه نرم‌افزاری، اپل این امکان را پیدا می‌کند که به راحتی از بخش‌های سخت‌افزاری گرافیکی بهتری استفاده کند. این بازی دو سو برد است. از یک سو اپل به راحتی می‌تواند توسعه دهندگان نرم‌افزار را ترغیب کند که اقدام به استفاده از این لایه نرم‌افزاری کنند و در نتیجه استانداردسازی زیادی در توسعه نرم‌افزارها صورت می‌گیرد و کار‌های توسعه شتاب پیدا می‌کند، و از سوی دیگر، شرکت‌های توسعه سخت‌افزاری نیز می‌توانند به راحتی از این لایه به عنوان یک فریمور استفاده کنند و در نتیجه فناوری‌های سخت‌افزاری بدون اختلال در کار نرم‌افزارها توسعه پیدا می‌کند.

اپل تجربه‌های قبلی اینتل را در ذهن دارد و به همین خاطر به سراغ معماری‌های آزمون پس داده‌ای مانند ARM رفته است. این معماری بر اساس تجربه‌های قبلی توسعه پیدا کرده است و به همین خاطر انتظار می‌رود که توسعه این چیپ ست با سرعت بیشتری ادادمه پیدا کند و سریعتر در بازار فراگیر شود.

انتظار می‌رود که اپل با چیپست A7 عملا سیستم‌های 32 بیتی را پشت سر بگذارد و از سیستم‌های 64 بیتی بهره ببرد. اکنون هدف اپل بهینه کردن مداوم این دسته از پردازنده‌هاست.

توسعه لایه نرم‌افزاری می‌تواند بهینه سازی‌های دیگری را نیز به همراه داشته باشد؛ برای مثال استفاده از API‌های نرم‌افزاری و سخت‌افزاری می‌تواند به شرکت‌های ثالث امکان توسعه فناوری‌های جدید بر اساس مدل ارائه شده اپل را بدهد و به همین خاطر در آینده شاهد ظهور اپلیکشن‌های جدیدتری برای آیپد‌ها، آیفون‌ها و مک بوک‌ها خواهیم بود.

پروژه کاتالیست، داستان ناتمام

شاید یک سوال ذهن بسیاری از علاقمندان دنیای فناوری را به خود مشغول کرده باشد که چرا اپل از هر دو پردازنده اینتل و ARM به صورت مشترک در سیستم‌های خود استفاده نمی‌کند؟ خوب پاسخ می‌تواند ساده باشد، اپل در حال یکپارچه‌سازی تمامی فرایند از سخت‌افزار تا نرم‌افزار است، اما در عین حال، پاسخ می‌تواند سخت هم باشد، تجربه‌های توسعه اپل نشان داده است که سرعت رشد فناوری در این شرکت بسیار زیاد است و در جنبه‌های بسیار زیادی توسعه پیدا کرده است. این برای شرکت‌های تک محصولی مثل اینتل شاید قابل درک نباشد.

در این میان پروژه کاتالیست، پروژه ای بحث برانگیز است. این پروژه به عنوان واسطی میان نرم‌افزارهای iOS و MACOS است. این کار سبب کوچ سریع‌تر و راحت‌تر اپل به سمت پردازنده‌هایی با معماری ARM می‌شود. در نتیجه کار توسعه بسیار سریع‌تر انجام می‌شود. در این پروژه امکان تبدیل بسیار از برنامه‌های قدیمی به برنامه‌های مطابق با معماری‌های جدید نرم‌افزاری و سخت‌افزاری اپل به وجود می‌آید. و این جایی است که باید انتظار آن را بکشیم.

اپل در ظرف دو سال گذشته سعی در یکپارچه‌سازی‌های گسترده‌ای داشته است. این کار سبب کاهش هزینه‌های توسعه، پشتیبانی و خدمات به مشتریان با قیمت کمتر می‌شود. اکنون پروژه‌هایی مانند اپل آرکید، سعی کرده است که امکان استفاده اشتراکی از یک حساب برای تمام نسخه‌ها را فراهم آورد. در نتیجه می‌توان انتظار داشت که اپل در آینده بازهم یکپارچه سازی‌های زیادی را انجام دهد.

اپل و اینتل

آیا واقعا داستان اپل و اینتل به سرانجام رسیده است؟

اپل در سال‌های اخیر تلاش بسیاری کرده است که بتوانند پردازنده‌هایش را توسعه دهد. در نتیجه این تلاش‌ها اکنون پردازنده‌های A14Z می‌توانند به راحتی جایگزین پردازنده‌هایی نظیر Core i5 شوند. این یعنی موفقیت‌های زیادی برای این پردازنده‌ها در آینده وجود دارد.

شاید در چند سال آینده اپل بازهم به توسعه پردازنده‌های با معماری ARM اقدام کند، اما قطعا باز هم در بازی پردازش مغلوب اینتل خواهد شد، اینتل تجربه زیادی در زمینه توسعه پردازنده‌ها دارد. شاید این گفته که اینتل به سراغ ترانزیستورهای 5 نانومتری نمی‌رود، دلیلی باشد که برخی بگویند، خوب پس اینتل دست از رقابت با سایر تولید کنندگان برداشته است، اما قضیه اینطور نیست. در دل پردازنده‌ها هزاران عامل وجود دارد که می‌تواند به بهینه‌تر کار کردن یک پردازنده منجر شود، الزاما کوچک کردن مدارها جواب همه سوال‌ها نیست. برای مثال در نسل‌های جدید پردازنده‌های اینتل از کش داخلی در سه سطح استفاده شد که قدرت پردازش را به شدت افزایش داد. همچنین تغییر معماری در برخی از پردازنده‌های جدید توانست امکان بهره‌گیری از تعداد هسته بیشتر را میسر سازد و کلاک پردازنده را افزایش دهد.

برای همین نمی‌توان گفت که آیا پردازنده ARM اپل می‌تواند جایگزین پردازنده‌های x86 اینتل شود، اما می‌توان گفت که همکاری این دو غول لااقل برای چند سال آینده ادامه دارد. این شاید امیدوار کنند باشد، ولی در دنیای فناوری همه چیز می‌تواند به سرعت تغییر کند. شاید اکنون ما در آغاز پایان داستان اپل و اینتل باشیم و شاید هم تنها به یک نقطه عطف رسیده باشیم. آینده همه چیز را مشخص می‌کند.

نظر شما چیست؟ به نظر شما داستان اپل و اینتل به کجا می‌رسد؟ لطفا نظرات خودتان را برای ما بنویسید.

No votes yet.
Please wait...

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

منو اصلی